Haluk Bilginer’in geçmişte verdiği bir röportajda “Türk sineması” yerine “Türkiye sineması” ifadesini önermesi, görüntülerin sosyal medyada yeniden paylaşılmasıyla tartışma konusu oldu. Sözler, sinemayı tanımlayan kavramların kimleri ve hangi hikâyeleri kapsadığı sorusunu da gündeme taşıdı.
Oyuncu Haluk Bilginer’in yıllar önce kaydedilmiş bir söyleşide kullandığı ifadeler, 9–10 Kasım 2026 tarihlerinde yeniden dolaşıma girdi. Röportajın ilk yayımlandığı tarih ve yayın kuruluşu kesin olarak doğrulanabilmiş değil.
“Türkiye sineması diyelim mi ona? Türk sineması bana doğru gelmiyor.”
Haluk Bilginer – eski röportajından
Kısa video kesiti, Türkiye’de sinema alanının nasıl adlandırıldığına ilişkin yıllardır devam eden tartışmayı yeniden görünür kıldı.
“Türk sineması” mı, “Türkiye sineması” mı?
“Türk sineması” ifadesini savunanlar, kavramın uzun yıllara yayılan bir sanat ve sinema tarihinin yerleşik adı olduğunu belirtiyor. “Türkiye sineması” diyenler ise bu coğrafyada farklı dillerde, farklı kültürel deneyimlerle üretilen filmlerin tek bir ulusal kimliğe indirgenmeden birlikte anılabileceğini vurguluyor.
Türkçe filmler kadar Kürtçe ve başka dillerde çekilen yapımlar da Türkiye’deki sinema üretiminin parçası. Kullanılan tanımlar, yalnızca filmlerin nerede yapıldığını değil, bu üretimde kimlerin hikâyelerinin görülebildiğini de tartışmaya açıyor.
Tartışma yeni değil: 2014’te de gündeme gelmişti
Benzer bir kavram tartışması, 2014 Antalya Altın Portakal Film Festivali sırasında da yaşandı. Yönetmen Ertem Göreç, “Türk sineması” adlandırmasının tarihsel karşılığını savunurken bazı sinemacılar “Türkiye sineması” ifadesini tercih etti. Dolayısıyla Bilginer’in yeniden gündeme gelen sözleri, bir süredir sinema çevrelerinde tartışılan bir meseleye işaret ediyor.
Tepkiler ve farklı görüşler
Bilginer’in sözlerine destek verenlerin yanı sıra itiraz edenler de oldu. Gazeteci Fatih Altaylı, 10 Kasım’da yayımlanan değerlendirmesinde diğer ülkelerin sinemalarının ulusal adlarla anılmasını örnek göstererek bu tercihi eleştirdi. Tartışma, bir yanda tarihsel bir sinema geleneğini adlandırma, diğer yanda kültürel çeşitliliği görünür kılma yaklaşımı etrafında sürüyor.
Bir sinemanın adını konuşmak, o coğrafyanın hangi dillerde konuştuğunu, hangi yaşamları anlattığını ve hangi hikâyelere yer açtığını konuşmanın da bir yolu.
Kaynaklar: Sosyal medyada yeniden paylaşılan röportaj görüntüleri; Sözcü (9 Kasım 2026), Nefes ve Rûdaw (10 Kasım 2026), Aydınlık (24 Ekim 2014).
Bir yanıt yazın